Faculty of Medicine

Permanent URI for this communityhttps://repository.ukim.mk/handle/20.500.12188/14

Browse

Settings

Author: search.filters.author.Aleksovski, ZlatkoHas files: Yes

Search Results

Now showing 1 - 3 of 3
  • Loading...
    Thumbnail Image
    Some of the metrics are blocked by your 
    consent settings
    Item type:Publication,
    COMPLICATED TUBERCULOSIS IN A 13-YEAR-OLD CHILD WITH DOWN SYNDROME: A CASE REPORT
    (Macedonian Association of Anatomists and Morphologists, 2023-11-05)
    Nestorov, Hristijan
    ;
    ;
    Doksimovski, Filip
    ;
    Chakalaroska, Irena
    ;
    Ivanovska, Julija
    Tuberculosis (TB) is the most common cause of infectious disease-related mortality worldwide. Most persons infected won’t develop active disease, but in certain instances such as extremes of age or defects in cell-mediated immune response, TB may develop. Down syndrome (DS) is the most common neurodevelopmental disorder of know genetic causeand described simply as arising from an extra copy of chromosome 21, presenting with characteristic features. Due to immune defects, DS suffer more frequently from respiratory tract infections than normal children.We present a case of a 13yearsold child with Down Syndrome who was diagnosed with lung tuberculosis, after a right sided lobectomy due to a lung abscess.The child was hospitalized, following a period of one and a half month with fever and vomiting that did not improve with therapy. Investigations were made, including CT scan on the lungs. Due to right sided empyema and abscess on the right upper lobe, right sided lobectomy was preformed. The postsurgical pathohistological findings were in addition to pulmonary tuberculosis. Four drug antituberculosis regimenwas started. The four-drugcourse was given for two months, and then a two-drugregime was continued. To this day the child is on the sixth month of the two-drugantituberculosis regime. CT scans, regular Chest X-rays and ultrasoundof the lungs were made, with gradual improvement.In Down syndrome patients who have a complicated pneumonia that doesn’t respond to standard treatment, a tuberculosis disease should be considered.
  • Loading...
    Thumbnail Image
    Some of the metrics are blocked by your 
    consent settings
    Item type:Publication,
    DELAYED COMPLICATIONS FOLLOWING LONG-TERM CENTRAL VENOUS CATHETER PLACEMENT IN PEDIATRIC ONCOLOGY CASES
    (Department of Anaesthesia and Reanimation, Faculty of Medicine, Ss. Cyril and Methodius University in Skopje, R.N. Macedonia, 2024)
    ;
    Litajkovska, Slavica
    ;
    ;
    Aleksovski, Zlatko
    ;
    Introduction: Modern chemotherapy protocols in pediatric oncology necessitate the deployment of central venous catheters. The duration of catheter usage ranges from several months to a year. Typically, long-term central venous catheters (LCVC), including external tunneling (ETLCVC) and totally implanted (TILCVC) variations, are employed for this purpose. Aim: This study aims to assess the superiority of ETLCVC over TILCVC and to evaluate the occurrence of delayed complications, specifically focusing on catheter occlusion, dislocation of the catheter and catheter – related thrombosis, following the placement of central venous catheters. Material and Methods: This prospective interventional clinical study encompassed 120 pediatric patients, aged 2-14 years, diagnosed with leukemia, lymphomas and solid tumors. The participants were stratified into two groups (n=60). Group 1 received ETLCVC, whereas Group 2 underwent TILCVC placement. An informative interview was conducted with the eligible patients' parents, and written consent for study participation was obtained. Results: In the group of patients with an implanted ETLCVC, four patients had a dislocation of the catheter, three patients had a catheter occlusion, two patients had a catheter – related thrombosis. In the group of patients in whom a TILCVC was implanted, one patient had an dislocation of the catheter, one patient had catheter occlusion, and there wasn’t any patient with catheter – related thrombosis. Conclusion: Incidence of delayed complications (catheter occlusion, dislocation of the catheter, and catheter –related thrombosis) in our study were more frequent in patients in whom ETLCVC was applied, but this difference did not have statistical significance.
  • Loading...
    Thumbnail Image
    Some of the metrics are blocked by your 
    consent settings
    Item type:Publication,
    Целосна трауматска трансекција на ишијадичниот нерв кај 5-годишно дете - приказ на случај
    (Association of Physiatrists of Republic of North Macedonia, 2022-09-27)
    ;
    ;
    Cokleska Shuntov, Natalija
    ;
    Shuntov, Blagoj
    ;
    Aleksovski, Zlatko
    Вовед: Вообичаени причини за повреди на ишијадичниот нерв се јатрогени повреди предизвикани од оперативен третман на колк, повреда при интрамускулна администрација на лекови, пенетрирачка траума и повреди од огнено оружје. Лезиите на ишијадичниот нерв во горниот дел на бутот се поврзани со болка и парестезии по должината на полето на инервација и изгубена способност за флексија на коленото, дорзална флексија на стапалото и плантарна флексија. Губењето на сензибилитетот го вклучува задниот дел на бутот, страничниот аспект на долниот дел од ногата и целото стапало. Приказ на случај: Презентираме редок случај на 5-годишно дете кое се здобило со голема рана на медијалниот и задниот дел на бутот која се протегала до поплитеалната регија како резултат на повреда од сечење со стакло. Во момент на прием, детето е хемодинамски стабилно. Нема знаци за значителна загуба на крв. На првичната евалуација, раната ја засега кожата, поткожното ткиво, мускулите и целосна трауматска трансекција на ишијадичниот нерв. Пациентот имаше комплетно отсутна функција на двата дела на ишијадичниот нерв при првичната евалуација. По реализирани соодветни предоперативни анализи и подготовка, беше извршен оперативен третман. Интраоперативно, ишијадичниот нерв беше идентификуван, наод за целосна трансекција на нервот. M. semimembranosus, m. semitendinosus и m. biceps femoris, исто така беа повредени. Извршена е реконструкција на мускулите и примарна реконструкција на нервот. Постоперативниот период беше уреден. Првите знаци за враќање на сензибилитетот и некои мали движења на ногата беа детектирани на десетиот постоперативен ден. По завршување на хоспитализацијата на 15 постоперативен ден, пациентот беше трансфериран во локалниот центар за рехабилитација. Редовното следење се вршеше секој месец. Еден месец по повредата е нотирана флексија и екстензија на коленото. Сензибилитетот беше речиси нормален, пациентката можеше да разликува топло, студено, болка и да ја локализира точката на сензација. Движењата во скочниот зглоб беа сè уште слаби. 2 месеци по повредата, таа можеше да стои на ногата со помош. По 3 месеци, таа можеше да оди сама, со мала помош од безбедносни причини. По 5 месеци, таа беше целосно независна, способна да ги извршува секојдневните активности. 6 месеци по повредата беше направена електромиографија на екстремитетот. Резултатот покажува знаци на реинервација и нормална моторна и сензорна амплитудна спроводливост. Заклучок: Повредата на ишијадичниот нерв кај педијатриската популација е релативно ретка и невообичаена повреда. Релативно слабите резултати по реконструкцијата на ишијадичниот нерв во минатото сега брзо се заменуваат со пооптимистички пристап. Напредокот на раната реконструкција на нервите, напредните хируршки техники и добрата постоперативна рехабилитација се клучни за добриот исход. Овој приказ на случај е пример за многу добар исход кај посериозна повреда на долниот екстремитет.