Ономазиолошки определените именски групи со формален показател на категоријата определеност во македонскиот јазик

Abstract

Oномазиолошки определените именски групи може да се поделат во две подгрупи: а) примарни (лични имиња, географски поими и временски) и б) секундарни (имиња на институции и наслови). По дефиниција, тие содржат информација за името на единствен референт во стварноста. Таа нивна имплицитна определеност, формално и првично, ја елиминира можноста за дополнителни експоненти на категоријата определеност врзани со нив (морфолошки член, показни заменки и сл.). Сепак, со различна мотивација и од различна природа, кај овие именски групи се појавуваат, на површинско рамниште, извесни „(до)определувачи“, како во примерите: Охридско(то) Езеро, Бајкалско(то) Море, Тихи(от) Океан; Врховни(от) суд, Градски(от) парк; Скопје(во), Бојан(он); Божиќ(от) на Херкул Поаро; Браќа(та) Карамазови, Бели(те) мугри, итн. Целта на рефератот е да се разгледаат ваквите примери и да се направи извесна формална и значенска класификација наовие именски групи и експонентите на определеноста што се врзуваат со нив.