The Scapegoat: Ritual, Mechanism, Significance

Abstract

Статијата го разгледува жртвениот јарец во ритуалот за искупување во функција на прочистување од гревови и зло, преку идејата за жртва одбрана да ги понесе гревовите на колективот, протерана надвор од безбедниот свет на групата, во кој, со ритуалното искупување, повторно се враќа период на спокојство. Жртвата е раз-гледана низ миметичката теорија на Рене Жирар, преку идеите за миметичката желба, секогаш придружена со нагон за насилство, и решавањето на ескалирачките конфликти токму преку наоѓањето на заеднички „виновник“. Проблемот на одбран виновник кој е истовремено и фокусот на конфликтот и насилството, и спасител од нив, е пренесен на идејата за невина жртва врз чие страдање се гради среќата на колективот, во пламениот монолог на Иван Карамазов од Браќа Карамазови на Ф. Достоевски (хармонијата на човештвото е прескапа цена за солзите на едно измачено дете), и од расказот „Оние кои си заминуваат од Омелас“ на У. Л’Гуин.