Peneva, Margarita

Preferred name

Peneva, Margarita

Official Name

Peneva, Margarita

Alternative Name

M, Peneva

Main Affiliation

mapeneva@yahoo.com

margarita.peneva@medf.ukim.edu.mk

Now showing 1 - 10 of 31

Some of the metrics are blocked by your
consent settings
КОМПАРАТИВНА СТУДИЈА ЗА ДОЛГОРОЧНИТЕ РЕЗУЛТАТИ , ПОЈАВА НА РЕЦИДИВ И КВАЛИТЕТ НА ЖИВОТ ПО ХЕРНИОПЛАСТИКА СО ИМПЛАНТАЦИЈА НА ПОЛИПРОПИЛЕНСКИ НАСПРОТИ ПРОТЕЗИ ОД ЕКСПАНДИРАН ПОЛИТЕТРАФЛУОРОЕТИЛЕН - Магистерски труд
(2013)
Вовед. Со воведувањето на синтетските мрежи се овозможи репарација без тензија која пак од своја страна недвојбено помага во намалувањето на рецидивите, побрзото оздравување и долгорочно гледано во севкупното намалување на трошоците во лекувањето. Но, зголемената употреба на мрежите во хирургијата на херниите ги исфрли на површина нивните недостатоци и отвори нови прашања за дискусија. Едновремено нискиот процент на рецидиви поврзан со нивната употреба го сврти фокусот од проблемот на појава на рецидиви на други посуптилни параметри како показатели на крајниот резултат. Цел. Да се споредат долгорочните резултати (по 10 и повеќе од 10 години) по имплантирањето на полипропиленски (ПП) наспроти протезите од експандиран политетрафлуороетилен (еПТФЕ) во смисла на појава на рецидив, постоење на хронична болка и сензација на туѓо тело. Материјали и методи. Вкупно беа обработени 60 пациенти по случан избор. Половина од испитуваните пациенти беа пациенти кај кои најмалку пред 10 години им била имплантираната ПП протеза, а останатите 30 беа пациенти кај кои била имплантирана протеза од еПТФЕ.Сите пациенти одговараа на прашалник по пат на телефонска анкета, а 31 пациенти дополнително беа повикани на преглед.Прашалникот вклучуваше прашања за текот на постоперативниот период, за постоењето на рецидив, за субјективното чувство на пациентот 10 години по оперативниот зафат, за сензацијата на протезата како туѓо тело како и за постоењето на хронична болка притоа давајќи карактеристика за нејзиниот интензитет согласно скалата за интензитет на хронична болка во склоп на McGill-овиот Pain Index.Понатаму, кај повиканите пациенти беше извршен клинички преглед. При палпацијата се обрнуваше внимание на постоење на рецидив како и на инкорпорираноста на протезата во предниот абдоминален ѕид. Кај дел од пациентите се препорача понатамошна инвестигација, ултрасонографски преглед и CT на предниот абдоминален ѕид. Резултати. Ова истражување покажа дека и 10 години по имплантирањето 8,3% од испитаниците протезата ја чувствуваат како туѓо тело, притоа испитаниците со имплантирана ПП протеза незначајно почесто од испитаниците со имплантирана протеза од еПТФЕ. Хронична болка постои кај 10% од испитаниците без статистички сигнификантна поврзаност меѓу типот на протезата и постоењето на болката како ни меѓу типот на протезата и интензитетот на болката. Пациентите кои чувствуваат хронична болка се на возраст помала од пациентите кои не чувствуваат хронична болка, но разликата во нивната возраст е недоволна за да биде статистички сигнификантна. Не постои поврзаност меѓу типот на протезата и настанувањето на потенцијалниот рецидив. Пациентите од групата со вградена протеза од еПТФЕ субјективно изразуваат поголемо задоволство од имплантираниот материјал, но разликите меѓу двете групи во однос на квалитетите на субјективното чувство се недоволни за да се потврдат и статистички како сигнификантни. Заклучок. Компликациите кои настануваат по имплантирањето на простетскиот материјал при херниопластика се јавуваат во првите години по имплантирањето и во двете групи на пациенти додека долгорочно (по 10 и повеќе од 10 години од имплантирањето) нема значајна разлика по имплантирањето на ПП наспроти протезите од еПТФЕ.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
Surgical treatment of scalp skin cancer with endocranial invasion
(Macedonian Association of Orthopedics and Traumatology, 2016)
;
;
;
;
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
POSTOPERATIVE COMPLICATIONS IN PATIENTS UNDERGOING THYROID SURGERY
(Department of Anaesthesia and Reanimation, Faculty of Medicine, Ss. Cyril and Methodius University, Skopje, Macedonia, 2018)
;
;
;
;
Background and objectives: Postoperative complications from thyroid surgery are numerous and may be shown on different levels. Some of these complications may be detrimental for patients, so minimization of the risks should be always considered. We evaluated the postoperative complications in patients after surgery of the thyroid gland at the Clinic for Thoracic Surgery, Skopje. Material and method: In retrospective manner, all patients undergoing thyroid surgery during the one-year period (1. January- 31. December 2017) were evaluated. Patients were divided into two groups, whereas group ST included patients who underwent goiter removal and subtotal thyroidectomy while group TT included patients in who total thyroidectomy was done. In both groups we analyzed the demographic data and the occurrence of postoperative (in the first 48 hours) complications (stridor, hoarseness, hemorrhage, nerve dysfunction, tracheomalacia, hypocalcemia and the need for reintubation and tracheostomy). Results: Total data from 197 patients was evaluated. 120 patients had subtotal thyroidectomy while total thyroidectomy had 77 patients. Postoperative complications occurred in significantly larger number of patients in the TT group (64.9 vs. 40%). Hoarseness (8.4% vs. 18.5%), stridor (18.3% vs. 9.2%) tracheomalacia (5% vs. 1.2%) and hematoma (2.5% vs. 3.8%) occurred in respect to the groups. Hypocalcaemia occurred in significantly larger number of patients in TT group. Permanent nerve injury was found in one patient in the same group and tracheotomy was done only in one patient. Conclusion: Overall results from our study show that the complications after thyroid surgery occur in all patients who undergo thyroid surgery. However, more severe complications and outnumbered are complications in patients who undergo total thyroidectomy.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
Toxic Epidermal Necrolysis: Case Report and Review
(Scientific Foundation SPIROSKI, Skopje, Republic of Macedonia, 2024-03-12)
;
;
;
;
Stevens–Johnson syndrome and toxic epidermal necrolysis (TEN) are severe mucocutaneous adverse drug reactions primarily caused by drugs. Characterized by fever, prodromal symptoms, and extensive epidermal sloughing with mucous membrane involvement (>90%), they are collectively termed epidermal necrolysis and are considered a disease continuum.CASE PRESENTATION: A65-year-old man presented with widespread erythema and distinctive target-like lesions, accompanied by ruptured flaccid vesicles on the extremities. Following a 4-week carbamazepine treatment for a previous cerebrovascular insult, hematological analysis revealed abnormalities. Amultidisciplinary team, including a neurologist, endocrinologist, and ophthalmologist, prescribed a 3-day course of intravenous immunoglobulin at 0.5g/kg and an initial dose of 300mg prednisolone for 3days, supported by additional therapy. Discharged after 3weeks, the rash completely resolved within 2months. CONCLUSION: TEN, a severe mucocutaneous condition with a 30% mortality rate, often results from drug exposure. Swift identification of the causative drug is crucial for optimal outcomes. Treatment primarily includes discontinuing the offending drug and offering supportive care for mucocutaneous lesions. Amultidisciplinary approach is vital based on organ system involvement. The effectiveness of pharmacological treatments, such as intravenous immunoglobulin and corticosteroids, is continually under evaluation.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
OPEN FASCIOTOMY AND PARTIAL FASCIECTOMY AS A CHOICE OF TREATMENT FOR DUPUYTREN'S CONTRACTURE
(Македонско друштво на ортопедите и трауматолозите (МАДОТ), 2016-12)
;
A. Gjorgjeska
;
V. Ginoski
;
Dupuytren's contracture is a benign fibroproliferative disease that affects the palmar and digital fascia of the hand. The condition results in slow and progressive thickening and shortening of the fascia that leads to debilitating flexion contractures. Surgery maintains an important role in the management of the disease. The simplest surgical treatment is open fasciotomy while partial fasciectomy is the most commonly performed procedure for Dupuytran's contracture. It is the preferred method for the treatment of Dupuytran's disease at the University clinic for plastic and reconstructive surgery in Skopje, as well. 150 patients with Dupuytren's disease were treated at the University clinic for plastic and reconstructive surgery in Skopje. The patients were categorized into stages I,II,III and IV as per the severity of the disease. All of them underwent partial fasciectomy and/or open fasciotomy. Open fasciotomy was performed as a single procedure as well as a part of a combined treatment together with partial fasciectomy. The triad of postoperative hematoma, infection and skin loss occured in 3% of the cases. Division of a digital nerve or arteryoccured in less that 1% of the cases. Recurrence is more likely to occur in young patients with strong Dupuytren's diathesis. More than 90% of the patients included in this study had a 100% correction of motion. Surgery for Dupuytren's contracture can give good results. Correct surgical technique and meticulous post-operative care is needed to achieve higher rates of correction.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
Surgical treatment of cancer on the eyelids and periorbital skin
(Macedonian Surgical Association, 2003)
Mostrov I
;
;
;
Naceska, A
;
Skin cancer of the eyelids and periorbital area produce cosmetical defects, and unlike other skin cancers they also have tendency to damage ocular and adnexal structures by direct invasion or as a result of the therapy. No matter which treatment is used the cancer should be eradicated in toto, without damaging structures and function of the eye, and as the final goal to achieve normal functional and cosmetical result.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
COMPARATIVE ANALYSIS OF PREOPERATIVE AND POSTOPERATIVE DIAGNOSIS IN SKIN MELANOMA
(Faculty of Medicine, Ss. Cyril and Methodius University in Skopje, 2021-12)
;
;
;
;
Gruev, Vladislav
Introduction: Taking into account the increase in incidence and high mortality in advanced stages, early diagnosis is a prerequisite for successful treatment of melanoma. The aim of this study was to determine the concordance between dermatological (withdermoscopy), surgical and pathohistological diagnosis in patients with a suspicious finding of skin melanoma. Material and methods: A comparison between the clinical and pathohistological diagnosisof patients of both sexes, of all ages, with a referral diagnosis of skin melanoma was made. Results: Out of a total of 535 analyzed cases, 469 (87.5%) had preoperative dermato logical findings. In 329 of these patients the referral diagnosis was in favor of melanoma. In 140 cases with a dermatological finding other than melanoma, a pathohistological finding of melanoma was obtained, 30% with a dermatological finding.In addition to melanoma, in 289 cases out of 329 cases with dermatological findings a pathohistological finding for melanoma was obtained, and in 40 cases a pathohistological finding other than melanoma was obtained. Of 66 cases without dermatological findings, 27 patients with a surgical diagnosis other than melanoma were operated on, with a pathohistological finding for melanoma - 41%. With a diagnosis of melanoma without prior dermatological examination, 39 cases were operated on, of which in 12 cases the pathohistological finding was in support of melanoma. Of 58 patients who underwent dermoscopy, 78% had a matching dermoscopic and pa thohistological diagnosis. Conclusion: The results of this study showed a high percentage of erroneous preope rative diagnoses
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
MANAGEMENT OF A GIANT LIPOMA IN THE AXILLA: A CASE REPORT
(Faculty of Medicine, Ss. Cyril and Methodius University in Skopje, 2023)
;
;
Toleska, Natasha
;
Daskalov, Darko
;
Angjushev, Darko
Lipomas are the most common benign mesenchymal tumors in adults.Generally,they are less than 5 cm in size but sometimes they can present as giant lipomas.Axillary region is an unusual localization for lipomas in general, especially for giant lipomas.A case of a 62-year-old male with a giant lipoma in the axillary region is presented.The tumor was located in the left axillary region beneath the pectoralis major muscle and extended all along to the scapula. It was adjacent to the axillary vessels and the brachial plexus, but did not invade the neurovascular bundle.A team of a plastic and thoracic surgeon performed the operation.The pathology report confirmed a benign lipoma weighting 454 grams and measuring 13.5x8x7 cm. Follow-up examinations (clinical examination and ultrasound) revealed no recurrence three years after the operation.The mechanism of lipoma formation is not completely clear. It includes twopotential and overlapping mechanisms in which trauma seem to have the major role.The treatment includes surgical excision or liposuction. However,excision of large lipomas can sometimes be a surgical challenge.Giant lipomas in axillary region should beremoved in order to establish the pathohistological diagnosis and to prevent possible compression of the neurovascular structures. In our opinion, surgical excision is a preferred method of treatmentbecause there is less possibility of damaging vital structures and it offers better control against local tumor recurrence.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
SURGICAL TREATMENT OF PRIMARY LYMPHEDEMA COMPLICATIONS – A CASE REPORT
(Macedonian Association of Anatomists and Morphologists, 2021)
;
;
;
;
Jovanovska, Katerina
We present a case of a 28-year-old woman with primary lymphedema of the right leg, with tumor formations on her right foot, causing functional disabilities. Tumor formations were removed and histologically confirmed as dermatofibromas. Five years later, the patient was readmitted due to foot problems, keratosis of the heel, as well as increased edema of the dorsum of the foot and lower leg. Liposuction and excision of lymphoedematous tissue from the dorsum of the foot, release of the constrictive band at the level of the anterior surface of the ankle with "Z" plasty, as well as liposuction of lymphoedematous tissue of the lower leg and thigh were performed. The postoperative course was without complications, with a light seroma at the dorsum of the foot. During the 4-year follow-up period, the patient showed a noticeable improvement, with a slow increase in the volume of the lower leg and thigh, which did not reach the preoperative dimensions. Unfortunately, lymphedematous tissue increased again on the dorsum of the foot as prior to surgery.
Some of the metrics are blocked by your
consent settings
ЕФЕКТОТ НА ХИПЕРБАРНАТА ОКСИГЕНО ТЕРАПИЈА – КАКО АДЈУВАНТНА ТЕРАПИЈА ВО ЗАЗДРАВУВАЊЕТО НА ХРОНИЧНИТЕ РАНИ
(SHMSHM / AAMD, 2019)
;
Ѓорѓеска Андријана
;
;
;
Преваленцата на хроничните бавно зараснувачки рани во развиените земји е 1-2% од генералната популација и е слична со преваленцата на срцевите заболувања. За жал морбидитетот и трошоците за третман на хроничните рани се често игнорирани од општеството бидејки преставуваат мултидисциплинарен проблем. Според последните податоци во САД за само една година 6,5 милиони луѓе побарале медицинска помош за хронични рани што ја чинело државата 25 милиони долари. Хроничните рани претставуваат рани каи кои редоследот и времето на репаративните процеси се нарушени. Поради тоа е оневозможено воспоставување на анатомски и функционален интегритет на ткивото. Хроничните раниимаат значајно влијание на здравјето и квалитетот на живот на пациентот и нивните семејства предизвикувајќи болка,инвалидитет,депресија,социјалнаизолација,финансиски трошоци,пролонгирана хоспитализација и смртен исход. Материјал и метод -Во студијата беа вклучени 30 пациенти над 18 години со рани кои перзистираат повеќе од 4 недели и кои се поголеми од 1 cm². Резултати - Резултатите покажаа дека во сите три групи беше добиено сигнификантно намалување на површината на раната (по 40 ХБО експозиции во првите две групи) во период од два месеци (p < 0.01). Заклучок- Хипербарната оксигено терапија како адјувантен третман заедно со стандардната обработка на раните овозможува нивно поефикасно зараснување, а со тоа придонесува за намалување на хоспитализацијата, инвалидноста и го подобрува квалитетот на животот на пациентите. Од двата протоколи на ХБОТ подобри резултати во третманот на раните покажа протоколот од 2.2 АТА 90 минути и 40 експозиции.

Peneva, Margarita

Filters

Settings

Sort By

Results per page